8
Aug
2018
0

Het Bankje

De bomen stonden langs de weg te stralen in de zon. Ik schat dat het een uur of twee was, dat ik even pauzeerde. Mijn schouders waren al gewend geraakt aan de stevige banden van mijn rugzak en mijn vingers waren een beetje opgezwollen door het wandelen. In de verte zag ik een bankje staan, dat uitzicht gaf op een oude boerderij.

Moos en ik namen plaats op het bankje, mijn voeten bungelde zoals gewoonlijk net boven de grond. Een gevoel van tevredenheid stroomde door mijn lijf. Ik vulde mijn longen met de warme buitenlucht en keek met een glimlach voor me uit. Wat een mooie dag. De strakblauwe lucht, vrolijk gezang van vogels op de achtergrond, en de grazende koeien op het land. Het grazen, kauwen en knikken van de koeien, werkte rustgevend. Voor even leek deze wereld geen oorlog, armoede of uitputting te kennen. De boterbloemen en het hoge gras maakte deze wereld zacht, vriendelijk en puur.

Opeens besefte ik hoe bijzonder dit stukje ongerepte natuur eigenlijk was. Waar in Nederland vinden we dit onaangetaste landschap nog? Als we het gevonden denken te hebben, maar nog eens goed kijken, zien we in de verte vrijwel altijd windmolens of grijze wolken boven fabrieken kleven. Vandaag keek ik zover als ik kon, maar ik zag enkel in de verte een zwerm vogels die mijn zicht verstoorde. Geen elektriciteitmasten en geen voorbij rijdende auto’s te zien. Ongerepte natuur lijkt in het hedendaagse leven een ver van ons bed show te zijn geworden. Gaan we daarom ook steeds minder de natuur in? Wat is er dan veranderd in de verhouding van de mens tot de natuur? Terwijl ik me nog eens goed onderuit liet zakken op het bankje, boog ik mijn hoofd over deze ingewikkelde vragen en dacht aan vroeger.

Vroeger ging ik als kind vaak naar Texel. De natuur was daar overweldigend en was de grootste speeltuin die ik ooit had gezien. Een plek om te ontdekken, te leren en vooral lekker vies te worden. Ik was de hele dag buiten. Ik gaf pasgeboren lammetjes de fles, liet m’n laarzen vollopen met zout zeewater of fietste op versnelling zeven net iets te hard over heuvelachtige bospaden. Heerlijk vond ik dat. Mezelf laten bewegen, inspireren of laten uitdagen door de natuur. Het bracht me ondanks de fysieke inspannig rust en ontspanning. Mijn nieuwsgierigheid bracht me op de mooiste plekken, waar ik vervolgens een boomhut bouwde van grote takken en oude doeken.

Toen ik wat ouder werd genoot ik wederom van de frisse lucht, kleurrijke paden en lege stranden. Tegenwoordig voel ik me veel minder getrokken om de natuur in te gaan. Er lijkt haast geen plek meer te bestaan zonder uitzicht op hoge gebouwen, een snelweg, het geluid van ronkende motoren of fabrieken. Vaak is zo’n plek ook niet bepaald op loopafstand te bereiken. Jammer eigelijk, want ik zou best graag weer de échte natuur in willen en net zoals nu, mezelf laten verwonderen door al het moois om me heen.

De natuur is voor mij nog steeds de plek waar ik echt even weer mens kan zijn.
Zoals mensen ooit op aarde zijn gekomen. Als oermens om precies te zijn. Oermensen leefde in de natuur én met de natuur. De natuur maakte ze tot hun meester, omdat het vechten tegen de natuur, minder goed werkte dan bouwen mét de natuur. Naast het feit dat de natuur ze van alles leerde, bracht het ze zoals nu, voorzieningen zoals voedsel en energie. Deze mensen jaagde, verzamelde, ontdekte en hakte hout om te overleven en zich te kunnen voortplanten. Als kind voelde ik me ook wel een beetje zo’n oermens. De oermens maakte gebruik van de natuur zoals hij dat aantrof.

Tegenwoordig hakken we geen hout meer of wroeten we niet meer met onze handen in de aarde. Tegenwoordig veranderen we de grond en passen het landschap aan onze behoefte aan, met als gevolg dat er nog maar weinig ongerepte stukjes natuur overblijven en we de aarde uitputten en onherstelbaar beschadigen. Hierdoor zijn we zelf ook veel minder in de natuur. We bouwen niet meer zoals de oermensen óp de natuur maar vechten tegen de stijgende waterspiegel, opwarming van de aarde en bijvoorbeeld het verdwijnen van bossen en recreatiegebieden in onze omgeving. De échte natuur lijkt een ver van ons bedshow te zijn geworden. Gelukkig, vandaag voor mij niet. Ik voel me bevoorrecht dat ik hier samen met Moos, mijn rugtas, van dit uitzicht kan genieten. De schoonheid van het landschap en enkel de geluiden uit de natuur geven mij een gelukzalig en vrij gevoel. De natuur bied mij rust en ruimte voor nieuwe inzichten of ideeën. Als je over het strand loopt en je ziet in de verte hoge fabrieken of hoort ronkende motors op de boulevard, ervaar je die rust toch veel minder en wordt je ruimte ingenomen door invloeden of afleidingen van buitenaf. Dit stukje natuur in de Achterhoek is dus best bijzonder. Ik besef me wat we de natuur aandoen om het ons maar zo fijn en aangenaam mogelijk te maken hier in Nederland. Zijn we daar niet veel te ver in gegaan? Hoe ga ik daar zelf mee om? Hoe kunnen we voorkomen dat alle natuur verdwijnt? Kunnen we nog wel opnieuw gaan bouwen op de natuur als er al zoveel is aangetast?

Op het bankje schrik ik van alle gedachten en besluit op te staan. Het zijn vragen waar ik het antwoord misschien nooit op zal vinden. Voordat ik verzink in mijn gedachten, besluit ik mijn wandeling naar de groepsaccomodatie voort te zetten en bedenk me dat het een onmogelijk taak is om in mijn eentje de natuur te gaan redden. Wel kan ik me voornemen wat liever voor de natuur te zijn en wat bewuster met onze grondstoffen om te gaan. Want ik draag net als ieder ander, zelf ook die verantwoordelijkheid om uitputting en onherstelbare schade te voorkomen. Als we ons allemaal weer een stukje als oermens gaan gedragen, doen we niet alleen onszelf goed, maar zijn we ook wat liever voor de natuur. Een win-win situatie dus.

Eenmaal aangekomen bij het Roerdinkhof, wordt ik net als vroeger op Texel overdonderd door een stukje schoonheid van de natuur. Voor het hof staat de meest prachtige magnoliaboom die ik ever-ever-éver heb gezien. Zijn stevige takken, verse knoppen en robuuste stam gaven mij de bevestiging van wat ik al wist. Net als mij zijn er nog veel meer mensen die zich laten verwonderen en inspireren door de natuur en zich inzetten voor het behoud ervan. Het was een dag om niet snel te vergeten.

1 Response

Leave a Reply